|
|
Inuvik til Yellowknife.
Nú hafa liðið nokkrir dagar frá því að við leiðangursmenn höfum komist í netsamband og gæti því virst sem við höfum horfið sporlaust, svo er þó ekki.
Eftir að við fórum frá Yellowknife
höfum við þrætt litlu þorpin á ströndinni á leið okkar til Kugluktuk. Þessi þorp eru mjög lítil og þar er eingöngu um hægar modem tengingar að ræða auk þess sem við höfum yfirleitt verið fremur seint á ferðinni og stundum dálítið lúnir.
Fram að þessu hefur eingöngu verið stiklað á stóru um ferð okkar frá Inuvik til Kugluktuk og engar myndir birst. Þessi leið hefur þó verið mikið ævintýri og reynt gríðarlega mikið á bíla og menn. Við höfum fylgt ráðleggingum heimamanna að mestu um slóðir og hefur það sýnt sig að þeir lesa sitt land ekki síður en við okkar, vita hvar ís er þunnur, hvar snjór er laus og hvar harður, um gil og skorninga o.fl. o.fl. Til að flýta för okkar sem mest og spara olíu höfum við ekið mikið á vötnum og hafís því þar er snjórinn harðari og minni. Þetta hefur þó oft fengið hjörtun til að slá örlítið hraðar þegar skyndilega hafa birtst sprungur og íshryggir.
Erfiðasti kaflinn á leiðinni var það sem við kölluðum Lyngdalsheiðina, 50 km kafli vaxinn hávöxnu lyngi fullu af púðursnjó með smá skel ofaná Það tók okkur um 10 klst. að fara þessa leið, ómælda þolinmæði og olíu. Skemmtilegasti kaflinn var hins vegar leiðin fyrir svokölluð Reykjafjöll eða Smoky hills. Þar rýkur úr klettum og hólum sem standa alveg fram í sjó, þetta er þó ekki jarðhiti í okkar skilningi heldur einhver efnahvörf í jarðefnum, eftir því sem við skildum best.
Heimamenn höfðu sagt okkur að þarna framhjá kæmust við aldrei því að hafísinn væri barinn upp að ströndinni í háa hrauka og garða og ekkert pláss upp við klettana, auk þess væri hafísinn mjög þunnur þarna undan landi og þar skammt frá hafi orðið slys fyrir nokkrum vikum, maður á ferð með hundasleða farið niður um ís og misst hundana en sloppið sjálfur illa kalinn. Inn á landi var hins vegar við Horton River gilið að kljást sem er all djúpt og sker sig tugi km. inn í landið. Við ákváðum að fara niður að árósnum og skoða aðstæður, annað hvort var að keyra inn gilið og finna einhvern stað sem við gætum spilað okkur upp úr því eða klöngrast með ströndinni.
Þegar á staðinn var komið virtust báðir kostir vondir og leist okkur ekki alltof vel á blikuna, haldin var kosning og varð ströndin fyrir valinu.
Fyrst reyndum við að troða okkur milli íssins og hlíðarinnar í miklum hliðarhalla og með íshrönglið hérumbil inn um hliðargluggana. Ekki dugði það þó lengi og alls kyns klettadrangar sköguðu út í ísinn og hindruðu för okkur. Að lokum virtust okkur allar leiðir ófærar. Bjartsýnustu menn tóku þá fram járnkarla, skóflur og keðjusög og réðust á ísvegginn og brutu stærstu klakastykkin niður, síðan var bílunum beitt á hraukana og skipti engum togum að það virkaði. Það var með ólíkindum hvað við gátum klöngrast yfir háa íshrönglsveggi og fundið okkur smá geilar til að troða okkur eftir rétt við ströndina. Sums staðar var krapi í sprungum og gerði það þetta allt saman meira spennandi. Ekki kláruðum við þennan kafla á einum degi og bjuggum því um okkur í bílunum eins og oft áður, þreyttir en ánægðir, með byssuna undir koddanum því þarna mátti búast við hvíta bangsanum á hverri stundu. Sáum hann þó því miður aldrei í ferðinni.
Daginn eftir fór að koma meira undirlendi og ferðin að ganga betur og náðum við góðum spotta þennan daginn og gistum við í bílunum um nóttina.
Daginn eftir gekk ferðin frekar seint vegna mikils púðursnjós og voru lo-lo-gírarnir notaðir óspart, þetta er hins vegar mikið vatnasvæði og gátum við því notfært okkur það. Gist var aftur í bílunum úti á einu vatninu þessa nótt.
Á fjórða ferðadegi frá Paulatuk komum við til Kugluktuk. Þrátt fyrir að hafa lagt af stað í þennan legg með um 1500 lítra af olíu fóru bílarnir seinustu kílómetrana á lyktinn einni saman.
Athyglin sem bílarnir og þessi ferð hefur vakið er meiri en okkur hafði nokkurn tíma órað fyrir og fór stigvaxandi eftri því sem við komum norðar, þó voru móttökurnar í Kugluktuk engu líkar. Þegar við komum keyrandi eftir ísnum inn í höfnina í þorpinu ákváðum við að stoppa ca 1 km frá landi og taka myndir af bænum, skiptir þá engum togum, fólk þusti út á ísinn á móti okkur á öllum tiltækum farartækjum og ringdi yfir okkur spurningum og heilla óskum, alveg ógleymanlegar móttökur.
Hér er komið að vendipunkti í ferðinni. Árið í ár hefur verið það hlýjasta í tugi ára og ís á vötnum og sjó þynnri en áður hefur þekkst og farið að hlýna í veðri, sem er mjög óvenjulegt á þessum tíma. Við áttum eftir um tvær vikur til að klára ferðina samkvæmt upphaflegri áætlun og því mjög óvíst hvort árnar sem falla í Hudson Bay yrðu færar eða búnar að ryðja sig þegar þangað yrði komið.
Við áttum því þrjá valkosti, halda okkur við áætlunina, snúa við og fara sömu leið til baka eða taka beina stefnu frá Kugluktuk til Yellowknife en þangað eru um 1000 km. og óvíst með olíubirgðir á leiðinni.
Var því haldinn fundur og kosning að honum loknum, meirihlutinn var hlynntur síðasta kostinum þrátt fyrir að óljóst væri hvort við fengjum olíu á leiðinni.
Voru nú keyptir fleiri eldsneytisbrúsar, tunnan framan á þeim svarta fyllt og bar hann um það bil 800 ltr. fyrsta legginn þannig að heildarmagn var um 2100 ltr. Með þetta allt í farteskinu var lagt af stað suður á bóginn eftir vötnunum til hinnar yfirgefnu gullnámu í Lupin sem var í um 350 km fjarlægð frá Kugluktuk. Á þessari leið áttum við eina mjög eftirminnilega gistinótt í yfirgefinni gullleitarnámu. Þarna voru nokkrir hálfhrundir skúrar fullir af snjó. Tókum við okkur til og mokuðum út úr skásta skúrnum, drösluðum inn borði sem við fundum í öðrum skúr og hálffullan gaskút fundum við líka í skaflinum sem við litum mjög hýru auga þótt frostið væri ekki meira en -15°
Grillinu og matarkassanum var skellt á borðið, skrúfað frá gaskútnum góða og skúrinn kyntur. Þarna náðum við góðri kvöldvöku við gaseld með gítarspili og söng, þeir síðustu skriðu ekki í pokana fyrr en um klukkan 3 um nóttina.
Næsta kvöld náðum við til Lupin og hittum vaktmenn sem voru þar til að gæta verðmæta í þessari aflögðu gullnámu, þeir sögðu okkur að frá Lupin til Yellowknife væri greiðfær "iceroad" u.þ.b. 650 km sem reyndar væri búið að loka því einn bíll hafði farið í gegnum ís suður undir Yellowknife. Fylltumst við bjartsýni við þessar fréttir og hugðumst strauja þarna suðureftir, en annað kom á daginn því dagana á undan hafði gert mikinn byl og iceroad-ið var fullt af lausasnjó sem var heldur þungur á köflum og reyndist oft betra að keyra fyrir utan veginn því minni og pakkaðri snjór var þar ofan á ísnum.
Það er skemmst frá því að segja að þetta hafðist á fjórða degi og náðum við til Yellowknife á síðustu olíulítrunum.
Er við komum til Yellowknife biðu eftir okkur sjónvarps og útvarpsfólk sem vildi fá að vita af ferðum okkar.
Fjölmiðlar hér fyrir norðan hafa gert okkar för góð skil og einnig hafa blöð í Calgary og Vancouver gert það sama.
Dóri í þungu færi
í 40°frosti
Sólsetur
Morgunkaffið hitað í -40° með jetboil
Úti á hafís á Liverpool bay
Dagur að kvöldi kominn á Liverpool Bay
Kalli, Kristján og Friddi
Kvöldmaturinn útbúinn
Tjald sem menn á ísbjarnarveiðum höfðust við í
Kalli að gægjast inn í tjaldið en okkur var boðið í morgunkaffi hjá veiðimönnum
Sleðahundar
Í íshröngli undir Smokey hills
Dóri og Stjáni
Undir Smokey hills í erfiðum aðstæðum
Dóri með hattinn góða
Mjög þungt færi á köflum
Gamalt yfigefið hús sem við fundum á leiðinni til Lupin
Snæhéri Lestu um hann.
Einn bílanna lenti á stórum steini og braut öxul, legu, loku ofl.
Viðgerð hafin
Þreyttir en glaðir karlar eftir langan dag
Kvöldvaka haldin í yfirgefinni gullleitarstöð á leiðinni til Lupin eftir að hafa mokað út heilu bílhlassi af snjó
Ómar og Friddi í góðum gír á kvöldvökunni
Kalli önnum kafinn við að halda krananum köldum með snjó
Kofinn að utanverðu
Ísinn tekur á sig ýmsar myndir
Á bláum ís
Á einu vatnanna
Verið að stilla upp fyrir myndatöku í hafnarmynninu fyrir utan Kugluktuk
Ómar að skoða gamalt strandað skip á hafísnum
Fordarnir og Kalli taka sig vel út á klettasyllunni
Siglingatækin að nóttu til
Kvöldsólin var falleg á ísnum
|
|
English
